The Vision of the Church

©1989 Witness Lee

(Dit boekje is uitgegeven in Cebu City en gedrukt in het Engels en Cebuano met toestemming van Living Stream Ministry.)

Als we een ware christen willen zijn, moeten we allemaal op een dag de visie van de kerk zien.
De visie van de kerk wordt door christenen meer verwaarloosd dan die van Christus. In de leer wordt veel over Christus gesproken, maar zelfs in de leer wordt er weinig over de kerk gesproken. Christus wordt geïsoleerd en zelfs verlamd.

Zonder de kerk kan Hij niets doen. Lees het Nieuwe Testament nog eens vanuit dit perspectief, en je zult de absolute noodzaak en het enorme belang van de kerk voor Christus inzien.

We kunnen de visie van de kerk in vier delen onderverdelen:

1. GODS HARTVERLANGEN

We moeten inzien dat de kerk Gods hartverlangen is – het Nieuwe Testament openbaart dit.

Gods verlangen in dit tijdperk en in het hele universum is de kerk.

Zijn doel met de schepping was om de kerk voort te brengen.

Sterker nog, alles wat God doet, is voor de kerk.

Al het werk van de evangelieverkondiging,

al het werk van de opbouw van de gelovigen,

al het werk van het onderwijzen van het Woord – al deze verschillende bedieningen – zijn voor de kerk.

De evangelieverkondiging mag niet alleen voor de evangelieverkondiging zelf zijn, maar voor de kerk.

Het Bijbelonderwijs mag niet alleen voor het Bijbelonderwijs zijn, maar voor de kerk.

De opbouw van de gelovigen mag niet alleen voor de opbouw zelf zijn, maar voor de kerk.

Alle werken en bedieningen moeten volgens Gods bedoeling de kerk dienen. Wij zijn gered voor de opbouw van de kerk.

De kerk is Gods hartverlangen.

Als we hier diep door geraakt zijn, kunnen we niet langer onverschillig blijven.

De kerk zal voor ons het allerbelangrijkste zijn.

We zullen bevrijd worden van verkeerde en verwrongen ideeën, en onze hele christelijke dienst zal een revolutie ondergaan.

We zullen niet langer alleen maar proberen mensen tot de Heer te brengen en hen te helpen groeien en Hem lief te hebben,

maar we zullen alles doen voor de opbouw van de kerk. Waar we ook zijn en wat we ook doen, het zal voor de kerk zijn.

Denk aan de apostel Paulus.

Nadat hij het hemelse visioen had gezien en zijn leven een revolutie had ondergaan, waarvoor werkte hij toen nog?

Het is overduidelijk dat hij voor niets anders werkte dan voor de kerk.

Bouwde hij zijn eigen bediening op?

Nee. Alles wat hij deed, was voor de kerk.

Als je de kerk zou wegnemen, zou er niets meer voor Paulus overblijven om te doen.

Ben jij zo iemand?

Ik ben bang dat je naast de kerk nog veel andere dingen doet.

Je doet misschien wel werk voor de Heer,

maar het is niet kerkgericht.

De kerk is onze toetssteen.

De kerk laat zien waar we staan.

We moeten inzien dat Gods hart op de kerk is gericht en ons daar ook naar gedragen.

2. DE PRAKTISCHE ASPECTEN VAN DE KERK

Ten tweede moeten we inzien dat de kerk zeer praktisch is. Het is niet zomaar een visie. Het is niet zomaar een leer of iets in de hemel, maar een intens praktische aangelegenheid.

We moeten een praktische kerk hebben.

We moeten geen kerk hebben in onze gedachten, in onze leer, of zelfs in een visie, maar in de praktijk.

We moeten allemaal bidden dat we de praktische kant van de kerk zullen inzien.

Het Nieuwe Testament geeft niet veel leerstellingen over de kerk, maar het geeft ons wel een volledig beeld van de praktijk van de kerk.

Mensen hebben tegenwoordig misschien wel een leerstelling over de kerk, maar de Bijbel geeft ons een volledig beeld van de praktijk van de kerk.

De meeste christelijke leraren hebben de afgelopen anderhalve eeuw geleerd dat het onmogelijk is om vandaag de dag een echte kerk te hebben. De echte kerk, zeggen ze, is onzichtbaar en ligt in de toekomst; wat we vandaag hebben is slechts de zichtbare kerk en de onzichtbare kerk? En hebben we de kerk in de toekomst?

Het tijdperk waarin we leven is de bedeling van de kerk.

Als we de kerk nu niet hebben, wanneer zullen we die dan wel hebben?

De bedelingen van de toekomst zijn bedelingen van iets anders.

De volgende bedeling is de bedeling van het koninkrijk.

Daarna komt de nieuwe hemel en de nieuwe aarde met het nieuwe Jeruzalem; daar zullen niet alleen de twaalf apostelen zijn, maar ook de twaalf stammen van Israël.

De huidige bedeling is de bedeling voor de kerk. Zeggen dat de kerk een zaak van de toekomst is, is volkomen onschriftelijk en absoluut onjuist.

De kerk moet er vandaag de dag zijn.

De kerk in Jeruzalem was in de begintijd zichtbaar, reëel en praktisch.

De kerk in Antiochië was zichtbaar, reëel en praktisch.

De kerk in elke stad moet vandaag de dag ook zichtbaar, reëel en praktisch zijn.

We kunnen niet zeggen dat de kerk onzichtbaar is en iets voor de toekomst.

3. DE LOKALE LOCATIE VAN DE KERK

Ten derde moeten we inzien dat de praktische uitdrukking van de kerk lokaal moet zijn.

Omdat het praktisch is, moet het lokaal zijn; het moet zijn op de plek waar we zijn.

Als we de kerk praktisch willen maken, moeten we een lokale uitdrukking hebben.

Er is geen andere manier.

Verwacht niet dat de kerk zich op een betere plek bevindt.

De plek waar je woont is de juiste plek.

Waar je ook bent, waar je ook heen gaat, is de juiste plek om het kerkleven te beleven.

Het kerkleven moet lokaal zijn.

Elke plek, hoe aangenaam ook vanuit aards oogpunt, is een hel zonder kerk.

En omgekeerd, elke plek mét een kerk is de hemel. Denk niet dat dit mijn woorden of mijn mening zijn. Je herinnert je vast nog dat Jakob droomde en de ladder van de aarde naar de hemel zag oprijzen en de engelen van God die erop opstegen en neerdaalden, en hij noemde die plaats Bethel.

Bethel betekent, zoals we weten, het huis van God, en het huis van God is tegenwoordig de kerk             (1 Tim. 3:15).

Timoteüs 3:14-16 De inhoud van het geloof. Lieve Timoteüs, ik hoop je snel te kunnen bezoeken, maar misschien is dat niet mogelijk. Daarom schrijf ik je alvast. Dan weet je hoe iedereen zich in Gods gemeente moet gedragen. Want christenen vormen samen de gemeente van de levende God. En in de gemeente is Gods waarheid te vinden. Wij weten allemaal wat het grote geheim van ons geloof is: Christus is als mens naar de aarde gekomen, en de Heilige Geest heeft geopenbaard wie Hij werkelijk was. De engelen hebben Hem gezien, en alle volken hebben van Hem gehoord. Overal ter wereld zijn mensen tot geloof in Hem gekomen, en God heeft Hem de hoogste plaats in de hemel gegeven.

Jakob zei daarover: "Dit is niets anders dan het huis van God, en dit is de poort van de hemel" (Gen.28:17).

Genesis 28: 16-22 Jacob begrijpt dat de Heer er was. Toen Jakob wakker werd, dacht hij: Ik wist niet dat de Heer hier aanwezig was. Maar het is wel zo! Dat maakte veel indruk op hem. Hij dacht: Wat een bijzondere plek is dit. Dit is het huis van God en de poort naar de hemel. Vroeg in de ochtend stond Jakob op. Hij pakte de steen waarop hij geslapen had. Die zette hij rechtop, en hij goot er wat olie overheen. Zo werd  het een heilige steen. De  plaats waar hij was. heette Luz. Maar Jakob noemde die plaats Betel. Toen deed Jacob een belofte. Hij zei: "De Heer zal mijn God zijn als Hij me helpt en me onderweg beschermt. Hij zal mijn God zijn als hij voor eten enkleren zorgt, en als ik weer veilig bij mijn familie terugkom. Op de plak waar deze steen rechtop gezet heb, zal later een huis van God zijn. En ik zal een tiende deel van alles wat God me geeft, aan hem teruggeven."

Waar het huis van God zich ook bevindt, die plaats is een poort naar de hemel.

De enige plaats die goed voor ons is, is de plaats waar een kerk is.

En, loof de Heer, waar we ook zijn en waar we ook heen gaan, daar kan een kerk zijn.

Kun je een vers in het Nieuwe Testament vinden dat ons vertelt dat de kerk in de hemel is?

Nee, dat kun je niet.

Maar we hebben wel de kerk in Jeruzalem (Handelingen 8:1)

Handelingen  8:1-3 Saulus gaat de gelovigen vervolgen, Stefanus werd begraven door mannen die trouw waren aan God. Zij klaagden en rouwden om zijn dood. Maar Saulus rouwde niet, want hij was het eens met de moord op Stefanus. Hij begon de gelovigen in Jeruzalem te vervolgen. Hij ging hun huizen langs, sleepte mannen en vrouwen naar buiten en bracht ze naar de gevangenis. Zo werden de gelovigen vervolgd, vanaf de dag dat  Stefanus  vermoord werd. Daarom vluchtten ze allemaal naar Judea of Samaria. Alleen de apostelen bleven in Jeruzalem.

De kerk in Antiochië (Handelingen 13:1)

Handelingen 13: 1-3  In de kerk van Antiochië waren profeten en leraren. Behalve Barnabas en Saulus ware dat Lucius uit Cyrene en Simeon de Zwarte.  En ook nog Manaen, die samen met Herodes  Antipas opgegroeid was. Op een dag waren ze allemaal bij elkaar om de Heer te eren. Dat deden ze door te bidden en te vasten. Toen zei de heilige Geest: "Barnabas en Saulus moeten weggaan uit Antiochie. Ze moeten het werk gaan doen waarvoor ik hen uitgekozen heb." Nadat ze gebeden en gevast hadden, legden ze allemaal hun handen op Barnabas en Saulus. Daarna lieten ze hen weggaan.

De kerk in Kenchrea (Romeinen 16:1)

Romeinen 16:1-2 Febe brengt de brief naar Rome. Vrienden , mijn brief wordt bij jullie gebracht door Febe. Zij is een leider van de kerk in de stad Kenchreeen, en ze werkt met mij samen. Ik vraag jullie om haar met open armen te ontvangen. Behandel haar met veel respect, zoals chirstenen met elkaar omgaan. Geef haar alle hulp waar ze om vraagt. Zij heeft zelf  aan veel chirstenen hulp en besccherming gegeven, ook aan mij.

De kerk in Korinthe (1 Korintiërs 1:2)

1 Korintiërs 1:1-3 Paulus groet de chirstenen in Korinte. Dit is een brief van Paulus aan de christenen in de stad Korinte, en aan iedereen op aarde die in Jezus Christus gelooft. Ik schrijf deze brief samen met mijn vriend Sostenes. Ik  ben een apostel van Jezus Christus. God zelf heeft mij als apostel uitgekozen. En hij heeft ook jullie uitgekozen om bij de Heer Jezus  Christus te horen. Ik wens jullie toe dat God, onze Vader, en de Heer Jezus Christus goed voor jullie zijn en jullie vrede geven.

en de kerk in vele andere steden. Dat zijn de lokale kerken. Aan het einde van het Nieuwe Testament, in het boek Openbaring, zien we een beeld van zeven kerken in zeven steden. Het is zo duidelijk. De praktische uitdrukking van de kerk moet lokaal zijn. Dat moeten we inzien.

In het hedendaagse christendom zijn er mensen die een zogenaamde 'universiteitskerk' hebben.

Anderen noemen het 'de kerk in huis'.

Weer anderen hebben een nationale kerk of zelfs een wereldkerk.

En sommigen beweren zelfs dat er helemaal geen kerk op aarde zou moeten bestaan.

In Japan is er een beweging die de 'niet-kerkbeweging' wordt genoemd.

De situatie is overal inderdaad ingewikkeld en verwarrend.

Wat moeten we doen?

We moeten de verwarring en de complicaties achter ons laten.

Als je je erin laat meeslepen, raak je gegarandeerd de weg kwijt.

Vraag niet: Hoe zit het hiermee?

Hoe zit het daarmee?

Hoe meer je dat doet, hoe dieper je in het duister verstrikt raakt.

Leer om complicaties te vermijden en maak het jezelf gemakkelijk.

Lees de eenvoudige woorden van het Nieuwe Testament:

'de kerk in Jeruzalem',

'de kerk in Antiochië',

'de kerk in Kenchrea',

'de kerk in Korinthe', enzovoort.

Het is zo duidelijk: de kerk moet lokaal zijn.

4. DE EENHEID VAN DE KERK

Tot slot moeten we de eenheid, de unieke eenheid van de Kerk, inzien.

Tegenwoordig is er in veel verschillende kerkgenootschappen weliswaar eenheid, maar het is niet de unieke eenheid.

Deze vormen van eenheid zijn eenheid van verdeeldheid.

De Fresbyterianen bijvoorbeeld, de Methodisten en de Lutheranen, hebben ook een eenheid onderling;

maar dit is niet de unieke eenheid.

De unieke eenheid moet gebaseerd zijn op de juiste grondslag.

Er is maar één juiste grondslag voor de kerk:

de grondslag van de unieke eenheid.

Alle denominaties hebben hun eigen grondslag;

daarom wordt de eenheid door hen verbroken.

We kunnen niet staan ​​op de grondslag van bepaalde denominaties of op de grondslag van bepaalde groepen.

De enige grondslag waarop we kunnen staan, is de grondslag van de unieke eenheid van de kerk.

Het moet de algemene grondslag zijn die het mogelijk maakt voor alle gelovigen in een bepaalde plaats om samen te komen als één kerk op die plaats.

In de Bijbel vinden we het principe van één kerk per stad – niet meer, niet minder.

In het hele Nieuwe Testament wordt dit principe nooit geschonden.

Wanneer er over een kerk in een bepaalde stad gesproken wordt, is dat altijd in het enkelvoud.

Wanneer er over kerken in het meervoud gesproken wordt, heeft dat altijd betrekking op een gebied of district dat groter is dan een stad, zoals een provincie.

Er staat niets in de Bijbel over straatkerken, schoolkerken in een huis, of, aan de andere kant, nationale kerken of woordkerken.

Er zijn alleen kerken in steden.

Je zou kunnen zeggen dat er in de Bijbel enkele voorbeelden van een kerk in een huis worden genoemd.

Maar als je goed leest, zul je zien dat de hele kerk niet beperkt is tot een huis;

noch is ze uitgebreid tot een district of land.

In de Bijbel is het altijd afgestemd op de grootte van de stad.

Een kerk die de hele stad omvat, voldoet aan de voorwaarde van unieke eenheid.

Dit is Gods soevereiniteit en wil.

Stel dat we vandaag de dag bijvoorbeeld allemaal in Los Angeles wonen.

We zouden geen huiskerken of straatkerken kunnen hebben;

we zouden alleen de stadskerk kunnen hebben.

Zolang we de stadskerk hebben, zullen alle heiligen in Los Angeles één zijn.

Als we straatkerken zouden kunnen hebben, zouden we onmiddellijk verdeeld raken.

Er zou een kerk kunnen zijn in Eerste Straat Street, een andere in Tweede Straat en nog een in de Derde Straat. 

Als we huiskerken zouden kunnen hebben, zou het nog erger zijn.

De stad bewaart de eenheid zodat de heiligen één kunnen zijn.

Als je van Los Angeles naar San Francisco verhuist, hoef je je geen zorgen te maken over naar welke "kerk" je zult gaan.

Het is zo duidelijk. Je gaat naar de stadskerk, de plaatselijke kerk.

Je gaat niet naar een kerk die naar een straat is vernoemd, maar naar de plaatselijke kerk in de stad;

niet naar de kerk van een huis of een campus, maar naar de kerk van de stad.

Als je naar iets anders gaat dan de plaatselijke kerk van de stad, kom je in verdeeldheid terecht;

als je naar de kerk van de stad gaat, kom je in eenheid terecht.

Dit is Gods soevereiniteit en wijsheid.

Stel je voor dat we vandaag de dag allemaal in Los Angeles wonen. We zouden geen huiskerken of straatkerken kunnen hebben; we zouden alleen de stadskerk kunnen hebben.

Zolang we de stadskerk hebben, zullen alle gelovigen in Los Angeles één zijn.

Als we straatkerken zouden kunnen hebben, zouden we onmiddellijk verdeeld raken.

Er zou een kerk kunnen zijn in First Street,

een andere in Second Street

en weer een andere in Third Street.

Als we huiskerken zouden kunnen hebben, zou het nog erger zijn. De stad bewaart de eenheid, zodat de gelovigen één kunnen zijn.

Als je van Los Angeles naar San Francisco verhuist, hoef je je geen zorgen te maken over naar welke 'kerk' je gaat.

Het is zo duidelijk.

Je gaat naar de stadskerk, de plaatselijke kerk. Je gaat niet naar een kerk die naar een straat is vernoemd, maar naar de plaatselijke kerk in de stad; niet de kerk van een huis of een campus, maar de kerk van de stad.

Als je je aansluit bij iets anders dan de plaatselijke kerk van de stad, kom je in een verdeeldheid terecht; Als je lid wordt van de kerk in die stad, word je onderdeel van de eenheid.

Als we geen duidelijkheid hebben over de unieke grondslag van de kerk, kunnen we geen praktische, lokale invulling geven aan onze activiteiten. We zullen ofwel in verdeeldheid blijven hangen, ofwel de hele kwestie van de kerk opgeven. Dat laatste is precies wat velen gedwongen zijn te doen. Ze hebben veel over de kerk gepraat, maar ze hebben de unieke grondslag van de kerk, de grondslag van eenheid, niet omarmd.

Uiteindelijk zijn ze daarom uiteengevallen en ontbonden. Er was geen manier voor hen om verder te gaan. Veracht de grondslag van de kerk niet; die heeft enorme implicaties en gevolgen. U zult misschien tegenwerpen dat als u de grondslag van de kerk vasthoudt, u in de problemen zult komen. Maar ik zeg u, als u de grondslag van de kerk niet vasthoudt, zult u in veel meer problemen terechtkomen. We moeten een duidelijke positie innemen op de oorspronkelijke grondslag van de kerk, de lokale grondslag van eenheid in de stad waarin we leven.

We moeten bidden over deze vier punten:

1) de kerk is Gods hartenwens,

2) de kerk moet praktisch zijn,

3) de kerk moet lokaal zijn, en

4) de kerk moet een duidelijke lokale basis van eenheid hebben.

We moeten deze visie voor ogen hebben; anders dwalen we af. Hoeveel we ook praten over het leven in het Lichaam of het kerkleven, zonder deze visie werken we maar waar we zijn.

Deze woorden zijn niet zomaar een leer, maar een krachtig getuigenis van wat ik al meer dan 35 jaar in praktijk breng en ervaar. Ik ben gegrepen door deze visie. Door de genade van de Heer heb ik mijn weg noch mijn toon ooit veranderd. En ik heb in vele steden ware, lokale kerken zien ontstaan ​​als een onweerlegbaar bewijs dat dit de weg van de Heer is.

We moeten deze visie zien en we moeten bereid zijn de prijs ervoor te betalen, ja, zelfs de prijs van ons leven.

Ik kan met volle overtuiging zeggen dat uw christelijk leven nooit echt stabiel zal zijn totdat u deze visie helder voor ogen hebt en samen met de heiligen gevestigd bent op de unieke basis van eenheid.

U zult voortdurend dwalen en van standpunt veranderen. 's Morgens zult u een bepaald standpunt innemen en 's avonds een ander. Je moet op een punt komen waarop je kunt zeggen:

"Ik zie de hartenwens van God; ik zie dat de kerk zo praktisch en zo lokaal is; en ik zie te midden van zoveel verdeeldheid en zoveel verwarring de juiste positie, de lokale grondslag van de unieke eenheid. Het kan me niet schelen of anderen deze grondslag verachten en afwijzen. Ik zal haar innemen en erop staan."

Vraag de Heer om je een heldere visie te geven met betrekking tot de kerk.