EEN GOD DIE ZICHZELF VERBERGT

WITNESS LEE - LSM 1992

Schriftlezing: Jesaja 45:14; 1 Koningen 19:9-18; Lucas 24:13-37; Johannes 20:11-29; 1 Petrus 1:8

Hebt u ooit deze uitspraak in de Bijbel opgemerkt: "een God die Zichzelf verbergt"?

Ik heb veel broeders en zusters deze vraag gesteld en ontdekt dat bijna geen van Gods kinderen zich realiseert dat Zijn Woord zo'n uitdrukking bevat; noch kennen ze God echt als een God die Zichzelf verbergt.

Ze kennen Hem als de Almachtige, als de Rechtvaardige, als Een vol genade en mededogen; maar als Degene die Zichzelf verbergt, is Hij hen onbekend.

Let op hoe Jesaja deze gedachte uitdrukt: "Voorwaar, U bent een God die Zichzelf verbergt, o God van Israël."

Deze uitspraak van hem is zeer nadrukkelijk.

Hij spreekt geen loze woorden, het resultaat van zijn eigen verbeelding; zijn uitspraak is gebaseerd op een opeenstapeling van feiten.

Hij heeft die feiten bekeken, hij heeft die feiten bestudeerd, en vervolgens is hij tot zijn conclusie gekomen:

"U bent een God die Zichzelf verbergt, o God."

Wat hij van Gods daden heeft gezien, wat hij heeft waargenomen dat Israël onder Gods hand is overkomen, wat hij heeft gezien van de ervaringen van Gods volk - al deze waarnemingen hebben de profeet ertoe gedwongen te erkennen dat God een God is die Zichzelf verbergt.

Waarom kwam Jesaja tot deze conclusie?

Als u zijn boek helemaal leest, zult u het ontdekken. Het was omdat God talloze dingen deed te midden van de kinderen van Israël en talloze dingen in hun persoonlijke leven, maar Hij verborg Zichzelf,

Hij was onophoudelijk aan het werk, maar Hij bleef altijd verborgen.

Er werd heel veel door Hem gedaan, maar de Israëlieten waren zich er totaal niet van bewust wie de doener was.

Toen riep Jesaja op een dag uit:

"Voorwaar, U bent een God die Zichzelf verbergt, O God."

Onze persoonlijkheden staan ​​lijnrecht tegenover Gods persoonlijkheid.

Hij houdt van verborgenheid, wij van vertoning;

Hij verlangt niet naar uiterlijke manifestaties, wij kunnen niet zonder.

Deze goddelijke gezindheid vormt een grote beproeving voor ons.

"Elia was een mens met dezelfde gevoelens als wij," en hij doorstond deze beproeving niet.

Op de berg Karmel was God duidelijk bij hem; maar toen God Zijn zichtbare aanwezigheid onthield, kon Elia het niet verdragen.

Hij raakte neerslachtig en kroop een grot in.

Toen God hem vroeg: "Wat doe je hier?"

antwoordde hij: "Ik ben zeer jaloers geweest op de HEER, de God van de legermachten, want de kinderen van Israël hebben uw verbond verlaten, uw altaren omvergeworpen en uw profeten met het zwaard gedood.

En ik, ik alleen, ben overgebleven, en zij zoeken mijn leven om het mij te ontnemen."

God kende Elia's moeilijkheid; Hij wist dat Elia wilde dat Hij God was die Zichzelf zou openbaren;

hij had niet beseft dat God een God is die Zichzelf verbergt. Dus gaf God hem een ​​demonstratie.

Er stak een "grote en sterke wind" op.

Elia dacht: De HEER is hierin!

"Maar de HEER was niet in de wind."

De wind werd gevolgd door een aardbeving.

Elia dacht: De HEER is hierin zeker!

"Maar de HEER was niet in de aardbeving."

Toen kwam er een vuur, en Elia dacht: De Heer is een verterend vuur, Hij zal hierin zijn!

Maar de Heer was niet in het vuur.

Na het vuur klonk een zachte, stille stem

– en de Heer was daarin!

Elia zei tegen Hem:

"Ik, ik alleen ben overgebleven",

maar de Heer antwoordde heel zachtjes:

"Er zijn zevenduizend mensen die niet voor Baäl hebben geknield, Elia. Ik verberg Mij;

je wist niet dat Ik deze zevenduizend zielen had bewaard."

Elia had alleen rekening gehouden met wat hij kon zien; maar God is een God die Zich verbergt.

Hij was niet de wind,

noch in de aardbeving,

noch in het vuur;

Hij was in de zachte, stille stem.

Hij had voor Zichzelf zevenduizend mensen bewaard die niet voor Baäl hadden geknield;

maar Zijn werk was zo verborgen dat zelfs de profeet Elia er niets van wist.

Ik verlang ernaar dat Gods kinderen de verborgen aard van Zijn werk mogen inzien.

Denk niet dat alleen machtige invloeden, grote visioenen en overweldigende openbaringen van Hem afkomstig zijn. Gods meest zekere werk geschiedt in het verborgene van ons wezen.

Vaak is het slechts een zacht gefluister of een subtiele invloed – zo subtiel dat we het nauwelijks kunnen onderscheiden van onze eigen indrukken.

Dit is Gods krachtigste manier van handelen.

Soms komt er vanuit ons diepste innerlijk een vage ingeving (of moet ik het een gevoel noemen?

Of een stem? Of woorden?) die zoiets zegt als: "Dat is je natuurlijke leven, dat hoort bij het kruis" - woorden die nauwelijks te definiëren zijn, maar let op, deze bijna ondefinieerbare woorden zijn aanwijzingen voor Gods meest positieve activiteit. Je zou kunnen denken: Dit is niet God; dit ben ik. Maar laat me je verzekeren, dit is Zijn meest concrete spreken en werken.

Het is deze goddelijke activiteit die de kerk door haar bijna tweeduizendjarige geschiedenis heen heeft bewaard.

Hoe meer we de Heer dienen en hoe meer we in Hem blijven, hoe meer we beseffen dat God een zeer stille God is, zo stil dat Zijn aanwezigheid vaak onopgemerkt blijft.

Zijn meest intieme manier om ons te leiden is zo natuurlijk dat we nauwelijks merken dat Hij ons leidt, en toch zijn we op de een of andere manier geleid; er is iets gebeurd.

Het is vaak door deze stille, innerlijke activiteit van God dat we onze grootste leiding ontvangen.

Als je de geschiedenis van het universum bestudeert, de geschiedenis van het Oude Testament en het Nieuwe Testament, en als je de hele geschiedenis van de mensheid zorgvuldig onderzoekt, kom je tot dezelfde conclusie: God is een God die Zichzelf verbergt.

Dit universum is door Hem geschapen; de hemel en de aarde zijn het werk van Zijn hand; en toch hebben mensen al zesduizend jaar al deze dingen aanschouwd en heeft geen mens ooit God gezien. De Schrift zegt over de tijd van het Oude Testament dat niemand Hem ooit heeft gezien; Maar over de tijd van het Nieuwe Testament staat geschreven: "De eniggeboren Zoon, die in de schoot van de Vader is, heeft Hem bekendgemaakt" (Johannes 1:18).

En toch, toen deze eniggeboren Zoon kwam met het doel de Vader te openbaren, verborg Hij Hem in een menselijk leven – een menselijk leven waarvan het uiterlijk "verminkt" was, een menselijk leven dat "geen aantrekkelijke gestalte noch majesteit" bezat (Jesaja 52:14; 53:2).

Hij kwam uit Galilea, een onbeduidende provincie, en uit de stad Nazareth, een kleine stad waarvan de Joden zeiden dat er nooit een profeet of iemand van aanzien vandaan was gekomen (Johannes 1:46, 7:52). Toen Hij verscheen, vonden de mensen het niet alleen moeilijk te geloven dat God in Hem aanwezig was – ze vonden het zelfs moeilijk te geloven dat Hij een profeet van God was.

Toch was God verborgen in Jezus van Nazareth.

Op een dag, terwijl ik hierover nadacht, bedacht ik me ineens hoe verbazingwekkend het was dat God, die Zichzelf duidelijk wilde openbaren, Zich vierduizend jaar lang voor de mensen verborgen had gehouden – van de schepping tot het einde van het Oude Testament.

En toen Hij in het Nieuwe Testament vanuit de hemel naar de aarde kwam met het speciale doel Zich aan de mensen te openbaren, verborg Hij Zich opnieuw voor de mens.

Hij verschijnt en verbergt zich vervolgens weer, en Hij verbergt Zich zo effectief dat niemand Hem kan herkennen.

Het lijkt alsof Hij het prettig vindt om zo te handelen.

Ik geloof dat Hij weet dat ik het niet oneerbiedig bedoel als ik zeg: Dat is nu eenmaal Zijn karakter!

Laat ik het illustreren.

Er zijn broers en zussen die, wat ze ook doen, het altijd heel onopvallend doen. Als ze je een glas water brengen, wachten ze op een geschikt moment dat je uit het raam kijkt, sluipen dan stilletjes naar binnen, zetten het water neer en sluipen weer naar buiten.

Als je je omdraait, zie je een glas water staan, maar je hebt geen idee wie het daar heeft neergezet.

Ik heb veel broeders en zusters ontmoet die dat soort dingen doen.

Als ze iets voor je doen, doen ze het in stilte en in het geheim, je weet niet wie het gedaan heeft.

En dan zeggen we: "Dat is nou eenmaal hun aard!" Maar er zijn ook broeders en zusters met een heel ander karakter.

Zij maken er altijd een hele show van.

Als ze je een glas water brengen, slaan ze het glas zo hard dat je het geluid hoort voordat het water erin valt; dan komen ze met veel bravoure binnen en zeggen: "Een glas water, broeder zus-en-zo!"

Ik bezocht eens een kerk waar een van de zusters was aangesteld als gastvrouw.

O, die zuster vulde de hele ruimte.

Ze was zo groot dat ze de hele kerk aan het zicht onttrok;

ik kon de ouderlingen, de diakenen, de broeders en zusters niet zien door haar aanwezigheid.

Waar ik ook keek, daar was ze.

Als ze je iets bracht, deed ze dat altijd opzichtig.

Laat me jullie vertellen, broeders en zusters, dat was haar aard!

Laat me jullie vertellen, onze God is niet zo.

Hij maakt nooit iets bijzonders: Hij is te groot.

Maar het wonderbaarlijke is dat Hij zo verborgen blijft.

We weten dat Hij groot is, buitengewoon groot, onuitsprekelijk groot;

toch kon Hij Zichzelf klein genoeg maken om in een mens te wonen. Jezus van Nazareth.

En deze man kwam uit een arm gezin en groeide op tot timmerman - een heel gewone timmerman, die op kleine schaal werkte,

tot Hij dertig was.

Wie had ooit gedacht dat God, de oneindige God, in Hem woonde?

Het klopt dat Hij, nadat Hij Zijn openbare bediening was begonnen, soms tekenen en wonderen verrichtte

en soms buitengewone dingen zei;

maar dan trok Hij zich terug

en verborg Hij Zichzelf opnieuw.

Als je de Schriften aandachtig bestudeert, zul je zien dat God een temperament heeft dat een afkeer heeft van pronkzucht.

Hij werkt liever in het geheim dan in het openbaar. Hij schiep het universum en verborg Zich er vervolgens in, totdat we Hem niet meer kunnen vinden.

Hij nam Zijn intrek in een mens, maar die mens was bijna onherkenbaar.

Bij de eerste ontmoeting zagen de mensen alleen een man genaamd Jezus uit Nazareth.

Bij de tweede ontmoeting herkenden ze in Hem een ​​man met een bovengemiddeld intellect;

en bij de derde ontmoeting dachten ze dat Hij een profeet moest zijn.

Toen ze Hem nog later ontmoetten, dachten ze:

"O, deze man is zeker meer dan een profeet!"

Maar ontdekken wie Hij werkelijk was,

was geen gemakkelijke opgave.

Zelfs Zijn discipelen,

gedurende de drieënhalf jaar

dat ze met Hem samen waren,

kwamen niet tot een ware kennis van Hem.

Dit alles laat zien dat Hij Zich voortdurend verborgen hield. Hij openbaarde Zich even en verborg Zich dan weer.

Ooit, op de Berg der Transfiguratie,

openbaarde Hij Zichzelf duidelijk;

maar Hij verborg Zich opnieuw

en verbood zelfs de drie die bij Hem waren om anderen niet te vertellen wat ze hadden gezien.

En hoewel ze getuigen waren geweest van de transfiguratie, werden ze later zelf heen en weer geslingerd tussen geloof en twijfel.

Wat was de oorzaak van hun verbijstering?

Juist dit: zodra Hij Zichzelf had geopenbaard, verborg Hij Zich alweer.

Hoewel het christendom zich over de hele wereld heeft verspreid, kan niemand zeggen dat hij Jezus daadwerkelijk met eigen ogen heeft gezien.

Het is een verbazingwekkend feit dat, hoewel het christendom zo'n grote plaats op aarde inneemt, Jezus voor de aarde verborgen blijft.

Broeders en zusters, verwondert u zich daar niet over? Gelooft u in de Heer Jezus?

U zegt: "Ja."

Houdt u van de Heer Jezus? U zegt: "Ja."

De heidenen zullen u misschien vragen:

"Waar hebt u Hem ontmoet?"

En niet alleen zij zullen vragen stellen, ook u zelf zult vragen stellen.

Ik herinner me dat ik, meer dan twintig jaar geleden, me afvroeg of ik misleid was.

Ik hield intens veel van Jezus,

ik geloofde van harte in Hem,

maar ik had Hem nooit gezien.

Was ik misschien beïnvloed door mensen? Hoe kon ik van iemand houden die ik nooit had gezien?

Hoe kon ik geloven in iemand die ik nooit met mijn ogen had aanschouwd?

Ik begon te twijfelen.

Maar het verbazingwekkende was dit:

terwijl ik aan het twijfelen was,

viel ik op mijn knieën en bad:

"O Heer Jezus, U bent te goed;

U bent te lieflijk;

U bent te betrouwbaar."

En zelfs terwijl ik knielend aan het bidden was,

zei mijn verstand nog steeds:

"Misschien ben ik wel misleid.

Waar is Jezus?

Heb je Hem ooit gezien?"

Maar terwijl mijn verstand aan het twijfelen was, zei mijn hart:

"O Heer Jezus, wat ben ik dankbaar voor U!

U bent in de hemel als mijn Middelaar,

en Uw Heilige Geest woont in mij."

Zie die twee stromen van de mens die bidden!

Is het niet verrassend dat deze twee ervaringen vaak gelijktijdig voorkomen?

Waarom heb ik hier zo lang over nagedacht?

Zodat Gods kinderen kunnen zien dat in al Zijn omgang met ons,

in al Zijn werk in ons leven,

Zijn wegen in overeenstemming zijn met Zijn karakter.

Net zoals wij in onze omgang met vrienden onvermijdelijk handelen naar onze aard,

zo is God in al Zijn relaties met ons trouw aan Zijn aard.

En wat is Zijn aard?

Het is een aard die zich verbergt.

Hij is zeer actief en toch zeer verborgen;

Hij is werkelijk actief en toch zeer verborgen;

Hij is werkelijk aanwezig

en toch zo verborgen dat je je totaal niet bewust kunt zijn van Zijn aanwezigheid.

Als je je ooit bewust van Hem wordt,

zal Hij Zijn activiteit veranderen en zal dat bewustzijn verdwijnen.

Onze Heer Jezus had drieënhalf jaar lang een nauwe omgang met Zijn discipelen.

Beetje bij beetje maakte Hij Zich aan hen bekend, totdat ze begonnen te beseffen dat Hij een mens was die door God bewoond werd.

Hoezeer waardeerden ze Hem toen!

Ze keken Hem aan, ze raakten Hem aan,

en een van hen legde zich zelfs tegen Zijn borst. Net toen ze dachten dat ze Hem in bezit namen, onderbrak Hij hen met deze verrassende woorden: "Ik ga weg!"

Ze waren allen diep bedroefd.

Voorheen hadden ze Hem niet gekend;

En nu – net toen ze dachten dat ze Hem voor altijd bij zich hadden – sprak Hij over hen verlaten.

Hoe kon Hij dat doen?

Maar luister naar wat Hij zei:

"Het is beter voor jullie dat Ik wegga."

Zijn discipelen waren meer dan ooit in verwarring.

"Het is beter voor jullie dat Ik wegga"?

Ja. "Het is beter... want als Ik niet wegga, zal de Trooster niet tot jullie komen.

" Wie is Hij?"

"Hij" is nog steeds "Ik"

"Ik ga weg en Ik kom tot jullie."

"Ik zal jullie niet als wezen achterlaten;

"Ik kom naar jullie toe"

(Johannes 14:19,28; 16:5-16)

Is Hij weggegaan en weer teruggekomen? Ja.

Maar hier is het opmerkelijke punt.

Toen Hij hen verliet, wisten ze het;

toen Hij terugkwam, wisten ze het niet.

Is dat niet verbazingwekkend?

Weet je nog, toen Hij uit de dood opstond en aan de mensen verscheen, stond Maria daar te huilen en "ze zag Jezus daar staan, maar ze wist niet dat het Jezus was."

Zodra Hij "Maria" riep, herkende ze de Heer en wilde ze Hem aanraken.

Maar Hij zei: "Raak Mij niet aan"

- en meteen was Hij weg! (Johannes 20:14-17)

Zie je?

Als je niet helder bent, komt Hij naar je toe;

zodra je helder bent, gaat Hij weg.

Dat is Zijn aard!

Hij komt naar je toe;

als je weer helder bent, gaat Hij weg.

Dat is Zijn aard! Hij Hij komt geheel onzichtbaar; zodra je Hem hebt gezien, is Hij alweer weg.

Ik lees graag Lucas 24.

Ik denk dan: Wat een onzin hebben die twee discipelen toch uitgekraamd op weg naar Emmaus! (Maar soms merk ik dat ik zelf ook een van hen ben!)

Terwijl die bedroefde discipelen over de weg liepen en met elkaar spraken over de dood van hun Heer, kwam er plotseling iemand bij hen en vroeg waar ze het over hadden.

"Wat?", zeiden ze,

"bedoelt U dat U in Jeruzalem bent geweest en niet weet wat er is gebeurd?" Hoe groot is onze Heer!

Hij vroeg eenvoudigweg: "Wat is er gebeurd?"

En terwijl ze verder liepen en langzaam hun lange verhaal van ellende vertelden, begeleidde Hij hen geduldig en luisterde geduldig.

Toen ze hun verhaal hadden afgerond, zei Hij:

"O dwazen en traag van begrip, dat jullie alles geloven wat de profeten hebben gezegd!"

Tot dat moment waren de twee nog steeds niet verlicht;

maar ze moeten onder de indruk zijn geweest van de Vreemdeling,

want toen ze het dorp bereikten en Jezus "zich gedroeg alsof Hij verder wilde gaan... dwongen ze Hem" om bij hen te blijven.

En toen ze Hem uitnodigden om te eten,

nam Hij zonder veel omhaal de plaats van gastheer in, "nam het brood, zegende het, brak het en begon het aan hen uit te delen.

"Op dat moment "gingen hun ogen open en herkenden ze Hem."

En dit is het verbazingwekkende:

toen ze niet konden zien, kon Hij luisteren; toen ze onzin uitkraamden, kon Hij zich ver van hen verwijderen en hen lange tijd gezelschap houden; maar zodra hun ogen opengingen,

"verdween Hij van hen."

Zo is Zijn karakter!

Laat me u verzekeren, wanneer u de Heer niet kunt zien, luistert Hij naar al uw dwaze praatjes en doet Hij er alles aan om u bij te staan.

Ik heb mezelf betrapt op een gesprek met een broeder op deze manier:

"De Heer is tegenwoordig niet bij ons.

De bijeenkomsten zijn zo zwaar;

zij die hun mond zouden moeten openen,

houden die gesloten.

Het lijkt wel alsof de Heer ons verlaten heeft." Wanneer ik mezelf zo betrap op praten,

durf ik niet verder te gaan,

want ik ben bang dat Hij mijn onzin zal horen.

Broeders en zusters, ik verlang ernaar dat we allemaal beseffen dat, sinds de opstanding van de Heer, de voornaamste discipline voor Zijn volgelingen erin bestaat Hem te kennen als een God die Zich verbergt.

Hij is te midden van de mensen, maar openbaart Zich niet aan de mensen;

Hij woont in ons,

maar houdt het bewustzijn van Zijn inwoning verborgen.

Hij is werkelijk in u, en werkt werkelijk in u,

en verricht wonderbaarlijke, geweldige dingen; maar Zijn karakter is niet het karakter van degene over wie we spraken, die graag de aandacht op zich vestigde.

Hij is een God die Zichzelf verbergt.

Laat ik nog een voorbeeld geven. Op een avond, toen de deuren gesloten waren waar enkele van Zijn discipelen bijeen waren, verscheen de Heer. Later kwam Thomas naar hen toe en zei:

‘Als ik de sporen van de spijkers in Zijn handen niet zie en mijn hand niet in Zijn zijde steek, zal ik niet geloven.’

De Heer had medelijden met hem in zijn zwakheid, en op een dag liet Hij hem zien en voelen.

Toen boog Thomas zijn hoofd en aanbad, zeggend:

"Mijn Heer en mijn God.’ Maar Jezus zei tegen hem: ‘Omdat je Mij gezien hebt, heb je geloofd. Zalig zijn zij die niet gezien hebben en toch geloofd hebben.’ (Johannes 20:24-29)

‘Jij bent iemand die graag ziet, maar Ik heb een hart lief dat gelooft, ook al zie je niet, want Ik verberg Mij graag.’

Petrus had al enige ervaring toen hij zijn eerste brief schreef, en hij kon zeggen:

"U hebt Hem niet gezien, maar u hebt Hem liefgehad.’

Dat is wonderbaarlijk.

Waar vind je iemand die een medemens kan liefhebben die hij nog nooit heeft gezien?

Maar Petrus zegt dat u de Heer niet hebt gezien, en toch Hem liefhebt; en hij vervolgt:

"In Hem gelooft u, ook al ziet u Hem nu niet, en verheugt u zich met een onuitsprekelijke en heerlijke vreugde" (1 Petrus 1:8).

Geloof en liefde zijn in een Onzichtbare.

Moge de Heer ons laten zien hoe anders Hij is dan wij Hem ons voorstellen.

Als er grote opwinding heerst tijdens onze bijeenkomsten, zeggen we:

"O, de Heer is werkelijk in ons midden!"

Maar zo'n situatie is geen bewijs van de werkelijkheid.

Aan de andere kant, wanneer de sfeer zwaar is en je merkt dat je gedachten hebt als:

"Ach! Ik heb de Heer niet lief zoals het hoort.

Hoe onwillig ben ik geweest om de prijs te betalen! Hoe heb ik gefaald om Hem te eren in mijn leven!"

- dan is de God die Zichzelf verbergt, op een positieve manier aan het werk in je leven.

Soms, als je op straat bent of in je kamer, komen gedachten als deze bij je op:

"Wat is het doel van mijn leven?"

"Wat heeft de Heer eraan?"

- en het dringt niet tot je door dat dát de Heer is die in je aan het werk is.

Laat ik het je vertellen:

Die vage ingevingen in de diepte van je wezen, die subtiele suggesties waarvan je dacht dat ze volledig van jezelf waren omdat ze zo natuurlijk aanvoelden - die waren het werk van de Heer.

De God die Zichzelf verbergt, is aan het werk in je leven,

maar Hij heeft Zichzelf zo effectief verborgen dat je je volkomen onbewust bent geweest van Zijn activiteit.

En Hij werkt zowel uiterlijk als innerlijk

- in je huis, in je bedrijf, in al je omstandigheden.

Hij schept vele situaties en is actief in vele richtingen, hoewel Hij je er niets van laat merken, totdat je je voorstelt dat deze dingen gewoon vanzelf zijn ontstaan;

maar zowel de innerlijke als de uiterlijke omstandigheden van je leven staan ​​onder Zijn controle.

Het feit dat de kerk al bijna tweeduizend jaar op deze aarde bestaat, is het resultaat van het werk van Hem die een God is die Zichzelf verbergt.

Het is vaak waar dat hoe groter de vertoning die een werk vergezelt, hoe minder de goddelijke inhoud is;

en hoe stiller de Werk, en hoe minder we ons daarvan bewust zijn, hoe groter de goddelijke inhoud.

Omdat al het werk dat we doen, gedaan wordt voor Hem die Zichzelf verbergt, moet het gebaseerd zijn op geloof, niet op wat we zien.

Ik vertrouw erop dat deze woorden sommigen van ons zullen helpen te beseffen dat God vaak het krachtigst aanwezig is wanneer we ons het meest bewust zijn van onze machteloosheid.

Zoek niet naar grotere dingen.

Zoek niet naar dingen die anders zijn dan ze zijn. Stel je verwachtingen niet op een groot visioen of een grote ervaring.

En verwacht niets uiterlijks, want de God die Zichzelf verbergt, is aan het werk in je leven,

en Hij werkt machtig. Jouw verantwoordelijkheid is om met Hem samen te werken door te reageren op Zijn innerlijke stem – die "stille, zachte stem",

die zozeer deel uitmaakt van je eigen gevoelens dat je haar nauwelijks als een stem herkent.

Tegen die stem, diep in je wezen gegrift, moet je ‘Amen’ zeggen, want daar, in het geheim en onophoudelijk,

werkt de God die Zichzelf verbergt.